ഗൃഹാതുരത്വം

നീയെന്നെ പിരിഞ്ഞുള്ള

പൂവാക പൂത്തനേരം

പൂക്കൊടി കൊണ്ടുരച്ചോ-

രോര്‍മ്മകള്‍ക്കെന്തു ഭംഗി

ഊരിയെറിഞ്ഞ കുട്ടി-

ക്കാലത്തില്‍ വിയര്‍ത്തൊട്ടി

പട്ടുനൂല്‍ കോര്‍ക്കും ദിവ്യ-

മാമ്പഴം പെറുക്കൊലാം

ഇടയനാം ബാലനായ്

കാലികളെ തെളിച്ചു

നേര്‍വഴി കാട്ടും കുസൃ-
തിത്തരങ്ങള്‍ക്കും മീതെ

മുങ്ങിക്കുളിച്ച പുഴ-

പ്പെണ്ണിന്റെ മാറില്‍ താലി-

ചാര്‍ത്തിയ വേനല്‍ക്കാല-

വേഴാമ്പല്‍ കരയവേ

തിരികെ, നോക്കവയ്യ

ഭീകര സത്വം പിന്നില്‍

നുരയും പതതേച്ചു

നില്‍ക്കുമാ മനമുത്തി.

മണ്ണടിഞ്ഞെന്നാലിന്നും

പലരും ഭയന്നോടി

പനിതന്‍ കിടക്കമേലി-

രുത്തി മനമുത്തി

ഞാറ്റോല കാറ്റലക്കു

പെയ്ത കടുംഞാവലില്‍

സ്വാദിനെ തേടി തിറ-

യാടുന്ന മേട്ടിലെത്തി

തിരപോല്‍ കുത്തിപ്പായും

പെരുമഴകാലത്ത്,

ചേമ്പിലക്കീറില്‍ കട-

ലാസ്സുവള്ളത്തിന്‍ മീതെ

ഏകാന്ത മൂകം ദിന-

തംബുരു മീറ്റും സന്ധ്യാ-

വാടിയിലെഴുതി വി-

ദ്യാലയ മുറ്റം മുന്നില്‍

പടികള്‍ പിന്നിട്ടു ക-

ടലാസ്സു മരച്ചോട്ടില്‍

നൊമ്പരം തീര്‍ത്ത കല്ലില്‍

ആസനസ്തനായ് ചെമ്മേ

ഓര്‍മ്മകള്‍ നീളെ, നീല-

വാനിലും സരിതിലും

ഗ്രാമമേ നിന്നെക്കുറി-

ച്ചോര്‍ക്കാതെന്‍ ജന്മമില്ല.