വരികളിലൂടെ
വാക്കുകളിലൂടെ
കവിതയിലൂടെ
പ്രസംഗത്തിലൂടെ,
ആശയദാരിദ്ര്യം
ഉത്തമ സുഹൃത്തെന്നപോലെ
ഭീമാകാരമായ സത്വത്തെപോലെ
മനസ്സിനെ വിഴുങ്ങുന്ന അന്ധകാരത്തെപോലെ
പുറത്തേക്കു പ്രവഹിക്കുകയാണ്...
ഉഗ്രനൊരു ദു:സ്വപ്നം കണ്ടു
പേടിച്ചുറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ,
ബന്ധിതനാക്കപ്പെട്ടവന്റെ അമര്ഷം പോലെ,
മര്ദ്ധിതന്റെ മാനത്തേക്കുയര്ന്ന മുഷ്ടി പോലെ,
അതുമല്ലെങ്കില്,
ഹൃദയത്തിനുള്ളില് കടന്നു,
നാലുഭാഗത്തുനിന്നും അതിനെ ആക്രമിക്കാന്
ശക്തിയുള്ള വിഷാണു പോലെ,
ഈ ആശയദാരിദ്ര്യം എന്നെ വീര്പ്പുമുട്ടിക്കുന്നു.
ഞെരുക്കുന്നു...
പൊട്ടിത്തെറിക്കണമെന്ന്,
ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയണമെന്ന്,
"ഞാന് ആശയമില്ലാത്തവന്
ആശയദാരിദ്ര്യമുള്ളവന്
തികഞ്ഞ ആത്മവഞ്ചകന് "
ഉരുകുന്ന ചോരതുടലുകളെ
തനിക്കുതന്നെ പൊട്ടിച്ചെറിയണം,
നാക്കു പിഴുതെടുക്കണം,
കണ്ണു ചൂഴ്ന്നും.....
............. രാവു പുലരവെ,
തീവ്രമായ ആ അമര്ഷത്തിനവസാനം
അയാളിലൊരു പുതിയ കവിത പിറവിയെടുത്തു:
"ആശയദാരിദ്ര്യം"
No comments:
Post a Comment