ഞാനാകെ മാറിയിരിക്കുന്നു...
എന്റെ ചിന്തകള് മാറിയിരിക്കുന്നു...
എന്റെ ശരീരം മാറിയിരിക്കുന്നു...
എന്റെ നടവഴിയില് പൂത്തുനിന്നിരുന്ന
പൂക്കളും ഇലകളും മാറിയിരിക്കുന്നു...
എന്റെ അരയന്ന തടാകത്തില്
ഇന്ന് അരയന്നങ്ങളോ, താമരയിതളുകളോ ഇല്ല...
ഓലത്തുമ്പിലെ ഇരുട്ടില് മറഞ്ഞ
വെള്ളിനിലാവ്,ഓരോര്മ്മ പുതുക്കലിനുപോലും,
പിന്നീട് തടാകത്തില് വന്നെത്തിനോക്കിയിട്ടില്ല..തടാകം ഓളങ്ങളില്ലാതെ ശാന്തം...
ഓര്മ്മകളില് തല ചായ്ക്കാനാകാതെ,
ഉറങ്ങാനാകാതെയിരുന്ന നിശീഥിനിയില്
ശ്വാസനാളങ്ങളില്ക്കൂടി നീ
ആരില് നിന്നോ കുതറിയോടുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നു..
പ്രതിഷേധിച്ചില്ല.
ഓര്മ്മകളെ പേടിച്ചു, മറവിയില്
ഒളിച്ചിരുന്നു.
ഓര്മ്മകള് സ്വപ്നങ്ങളെ പ്രസവിക്കുമത്രേ...
ഒരുറക്കത്തിലൊന്നുമായിരുന്നില്ല,
മനസ്സെന്റെ പിടിവിട്ടു പോകുമ്പോള്...
"നീരു തന്നീല.. പാലു തന്നീല" എന്ന് പുലമ്പുന്നത് കേട്ടു...
എന്റെ നീരുണക്കി
ദിവസങ്ങില് മുങ്ങുകയായിരുന്നു ഞാന്...
രക്തമെത്രവേണേലും തന്നേനേ..
ആദ്യമൊക്കെ അന്വേഷിച്ചു,
പുസ്തകതാളുകളിലും
ഇലഞ്ഞിമരച്ചോട്ടിലും
മഴവീണ ഇറയത്തുമെല്ലാം..
വരണ്ട ഹൃദയത്തിനോരത്തു
പിണങ്ങിപ്പോയ ഓര്മ്മകള്ക്ക്
വെള്ളമിറ്റിച്ച്
നീ എന്നെയും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നുവെന്ന്
ഇതെഴുതുംവരെ
എന്തേ ഞാനറിഞ്ഞീല്ല...
* തിരക്കിട്ട ജീവിതത്തില്, ദിവസങ്ങളില് നിന്ന് ദിവസങ്ങളിലേക്കുള്ള യാത്രയില് നാം മനപൂര്വ്വം മറക്കുന്ന ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ട്.. ഒന്നാലോചിച്ചാല് നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നതില് ഏറ്റവും വലുത് നമ്മുടെ മനസ്സുതന്നെയല്ലേ...??
No comments:
Post a Comment